دعوه للكلام 

بسم الله 

لا اعرف من اين ابدأ

لكن قررت البدايه , ومن اى مكان ومن اى جزء وفى همى شئ واحد وهو ان تخرج كلماتى ان تخرج وفقط .

لكن يشغلنى شئ واحد , سؤال صغير لكن يحيرنى

ماذا سأستفيد اذا خرجت كلماتى ؟ لماذا اخرجها من الاساس ؟

لكن قررت الاجابه عن سؤالى او السؤاليين .

وفجأه وجدت نفسى بتسالنى وانا برد على نفسى

نفسى : هتستفاد ايه لما تتكلم

انا : لحظات صمت وتفكير عميقه > مش عارف

نفسى : طب لما انت مش عارف بتتكلم ليه ؟

انا : بيتهيألى ان كل انسان لازم يتكلم عشان يعرف يتعايش مع الناس اللى حوليه

نفسى : وتتعايش معاهم ليه

انا : مش عارف بس انا اعرف ان الانسان كائن اجتماعى مينفعش يعيش لوحده

نفسى : مينفعش ليه

انا : اللى انا اعرفه ان انت عشان تحقق النجاح لازم تستفاد من خبرات الناس تتعلم منهم تحاول تتحاشى اخطأهم وتبدأ من اخر مكان انتهوا فيه

نفسى : ويبدوا عليها انها بدأت تقتنع > طب ممكن تشرحلى اكتر

انا : يعنى مثلا لو انا عايز اعمل نهضه فى الاقتصاد اشوف الناس اللى قبلى عملت ايه ووصلت ولا لا ولو وصلت اعرف هما عملوا ايه عشان يوصلوا واحاول اعمل زيهم ولو موصلوش اعرف هما اخطأوا فى ايه واتحاشاه ومعملوش والمثال دا ممكن يتوازى مع مواضيع كتيره .

حسيت ان انا جاوبت على اسئلتى وبدأت اتكلم اتكلم ومن اى جزء واى موضوع المهم ان اتكلم